Παρασκευή, 14 Ιανουαρίου 2011

Προς Το Παρόν Αντίο.....

Ένας χρόνος....
Είχα σκεφτεί να μην γράψω επετειακό ποστ,  και δεν θα γράψω...
Λίγα πράγματα τα βλέπω να κλείνουν χρόνο, συνήθως όλα τελειώνουν πριν καν αρχίσουν ή δεν αρχίζουν καν.
Σε μια ζωή που όλα αλλάζουν ραγδαία από την μια στιγμή στην άλλη και με ευκαιρίες που περιφέρονται στον αέρα και τα πόδια καρφωμένα στο πάτωμα να τα βλέπω όλα να περνάνε και να προσπαθώ να τα φτάσω.

Μην κοιτάς ψηλά θα μου πεις... Αντε και γαμήσου θα σου πω

Πριν από ένα χρόνο δεν ήξερα να γράψω τίποτα, πάντα είχα την τάση να σκέφτομαι τρελά πράγματα και ονειρεύομαι αλλά δεν μπορούσα να γράψω. Δεν μπορώ να πω ότι τώρα αλλά πιστεύω ότι είμαι λίγο καλύτερα.

Είπα ότι δεν θα γράψω επετειακό και έγραψα.... μην με εμπιστεύεσαι

Ακόμα και εγώ ο ίδιος το ξέρω ότι είμαι ένα ψέμα

Όλα ξεκίνησαν με αυτό το κείμενο αν και δεν ήταν το πρώτο που δημοσίευσα

Έλα γρήγορα
Μια χελώνα πνίγεται στην τσέπη μου,
Η μύτη μου που είναι?
Δεν την βλέπω!
Λες να την έχει ο Αι Βασιλης μες το σάκο του?
Οχι ειπες και ενα αστέρι κουδούνιζε μες το πλυντίριο σου
και μετά ήρθε ένας ζωγράφος
και σου είπε βγάλε το αστέρι από το πλυντίριο
και συ το εβγάλες
και έβαλε νερό καφέ και αίμα
και έφτιαξε χρώμα
και έβαψε όνειρα της μόναξιάς.
Το αστέρι έλαμπε μες το δωμάτιο με ένα πρασινογάλανο φως
και ολα μοιάζαν
με τον πάτο της θάλασσας
μαζί με τους χαμένους θυσαυρούς
και τα μελαγχολικά ναυάγια,
και ό,τι άλλο κάνεις ποτέ δεν είδε,
μόνο όσοι αυτοκτόνησαν
με μια πέτρα στο λαιμό,
κι ομως πολύ αργά να μετανιώσουν
Το δωμάτιο από μακρυά έμοιαζε
με αποκριάτικη κολοκύθα
με το φως να βγαινει απο τα παράθυρα
με τα ενοχα μυστικα κρυμένα
μετά τιποτα, σκοταδι, μαυρο.
Και ενας μάυρος γάτος περνούσε ανάμεσα στα πόδια μου
την ωρα που φώναζα πως είμαι ο βασιλίας
του Μαρόκου
το Μαρόκο-κο-κο!κο-κο-κο!κο-κο?
και κάνοντας την κότα
τράβουσα περισσότερη προσόχη,
τρέχοντας λοιπόν μες τον δρόμο
κουνώντας τα φτερά μου
χωρίς να μπορω να πεταώ
(ποτε δεν μπόρεσα άλλως τε)
άρχισαν να φέυγουν όλα μου τα πούπουλα
και έμεινα μια γυμνή κότα στο δρόμο.
αρκτά γελοίο θέαμα.
Ετσι σαν γυμνό κοκτόπουλο έμοιαζα
και όταν ήμουν μικρός
ή σαν σαυρα.
Γιαυτό και ίσως κάπου μέσα μου να πιστέυω ότι
ποτέ δεν μεγάλωσα.
Τα χρόνια πέρασαν και έρχονται στα όνειρα μου
και χτυπάνε την πόρτα
γρατσουνάνε τους τοιχους
χτυπάνε τα παράθυρα
και ουρλιάζουν
και με βρίζουν,
με βρίζουν
σαν δολοφονιμένοι
που δεν τους άφησα να ζήσουν
όσο έπρεπε όταν έπρεπε.
Και αν έδινα όνομα σε κάθε χρόνο
θα ήταν όλα γυναικών,
ετσι φυλακισμένες στη νιότη τους
παντα να έρχονται
στον ύπνο μου
και να μου τον χαλάνε.


 Μπορώ να πω ότι μετά από ένα χρόνο τίποτα δεν έχει αλλάξει τότε τι να γιορτάσω;

Όταν ξεκίνησα να γράφω ήμουν σε πολύ περίεργη φάση,  και παραδέχομαι ότι τα πρώτα κέιμενα δεν διαβάζονται με τίποτα, με τίποτα όμως.....

Αυτό το μπλογκ έχει και τρέλα, έχει και γέλιο, έχει μαυρίλα, αισιοδοξία, έχει ότι θες, το καλό ή το κακό όπως το πάρει κανείς είναι ότι αλλάζω συνέχεια το ύφος μου, κάπου θα καταλήξω που θα πάει......

Έτσι σκέφτηκα να γιορτάσω αυτό τον χρόνο με μια μεγάλη απουσία...

Τα λέμε λοιπόν.......

8 σχόλια:

Gaurakos είπε...

Να το χαίρεσαι το μπλογκάκι σου. Χαίρομαι που το ανακάλυψα και γουστάρω να το διαβάζω.

Όταν λες...απουσία τι εννοέις; Θα λείψεις πολύ;

zoyzoy είπε...

Τώρα γιατί μας το κάνεις αυτό μας δίνεις γλυκό και μετά την κλωτσιά και θέλεις να σου ευχηθούμε.

Οχι δεν εύχομαι, θα'σαι εδώ ή ....

τι νόημα έχει άν φύγεις!

Ούτε γειά λέω.
δε μ'αρέσουν οι αποχαιρετισμοί
πονάνε!!

Μόνο φιλιά θαλασσινά!

Το όνειρο που είδα χθες το βράδυ είπε...

Κρίμα ……
Μπορεί να μην πόσταρα στης δημοσιεύσεις σου
Αλλά της διάβαζα ….
Εύχομαι γρήγορη επιστροφή .
Να είσαι καλά

~reflection~ είπε...

"μην με εμπιστεύεσαι"

Έτσι ξαφνικά
αστραπιαία,
σαν ρεύμα που χτυπά και ρέει,
χάνετε σε γειώσεις....

εθισμος είναι αυτο....
αλλα είπαμε:

"μην με εμπιστεύεσαι"

Sweet truth! είπε...

Τώρα γιατί το κάνεις αυτό;
εχεις παράπονα από μας;
μήπως δεν ερχόμαστε; δεν είμαστε εδώ;
γιατί να λείψεις;
αφού είμαστε εδώ, είτε σε αισιόδοξο είτε σε μαύρο, είτε σε γελοίο και αστείο, είτε σε πραγματικό, είτε σε φανταστικό... είμαι εδώ... :(
να ξέρεις στενοχωρήθηκα και όταν στενοχωριέμαι θυμώνω
Θύμωσα.
Μην αργήσεις

ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟΣ είπε...

Εϊ εϊ που πας; Τι εννοείς μικρή απουσία; Βέβαια την δικαιούσαι την «αποτοξίνωση»!! Κοίτα όμως μη το παρακάνεις. Έτσι;
Εδώ θα περιμένουμε!!!

ΗΩΣ είπε...

Ελα τώρα, που φεύγεις... Εγώ πού ΔΕΝ θα διαβάζω σπλατεριές μετά;
Aougare, το έχω πει ότι τα χιουμορισκτιά κείμενά σου απλά τα αγαπώ. Άντε, ξαναγύρνα να μας ρίξεις κανα καλό υγιές γέλιο.

aougaros είπε...

Ευχαριστώ πολύ για την συμπαράστασή, αν και νομίζω ότι καταλαβαίνετε πως όλοι χρειάζονται ένα διάλυμα απλό το καθετί
Έχω πει και άλλες φορές ότι δεν έχω ιντερνετ και γιαυτό δεν μπορώ να είμαι και τόσο κοινωνικός, μέχρι να βρω μια πιο μόνιμη λύση ελπίζω να συγχωρείτε από την απουσία μου στα σχόλια .