Κυριακή, 9 Ιανουαρίου 2011

Πράσινος Πλανήτης

 Είμαι ο Gummy Bear! Δεν το πιστεύω! Και να μου το λέγανε δεν θα το πίστευα, αλλά τώρα το νιώθω, ξαφνικά εκεί που περπατούσα ένιωσα πάνω μου τα περίεργα βλέμματα των περαστικών, δεν μπορούσα να καταλάβω γιατί με κοιτάνε έτσι, κοίταξα κάτω και είδα ότι είχα μια μεγάλη πράσινη κοιλιά, αδύνατον! Πως προέκυψε αυτήν εδώ;  Έσκυψα κι άλλο και είδα τα γελοία πράσινα πόδια μου, φρίκαρα. Άρχισα να περπατάω πιο γρήγορα για να φύγω από τον κόσμο που με κοιτούσε. Το πρωί είχα ξυπνήσει κανονικά, έβαλα τα κανονικά μου ρούχα που τα είχα διαλέξει από τον σωρό που έχω πάνω στον καναπέ και βγήκα έξω, μια πρωινή βόλτα στο κέντρο της Αθήνας. Βγήκα ντυμένος στα μαύρα και αδύνατός και τώρα επιστρέφω πράσινος και χοντρός. ¨Έφτασα επιτέλους στο σπίτι μου,  πέρασα με δυσκολία από την πόρτα, πήγα στον μοναδικό καθρέφτη που έχω για να ξυρίζομαι και κοιτάχτηκα, ήμουν μια γελοία πράσινη αρκούδα. Και γελούσα, μονίμως γελούσα, τι γελάς ρε μαλάκα μου ήρθε να πω στον εαυτό μου αλλά δεν το είπα έμεινα να κοιτώ τον καθρέφτη, ίσα ίσα που χωρούσε το πράσινο πρόσωπό μου. Αμέσως σκέφτηκα να πάρω τηλέφωνο την φίλη μου την Ζήνα, και την πήρα, στο τηλέφωνο. Μόλις της μίλησα έβαλε τα γέλια «Γιατί μιλάς έτσι ρε σούργελο;» «Πως μιλάω ;» την ρώτησα «Σαν τον Gummy Bear!» μου απάντησε και έβαλε τα γέλια. Έκλεισα το τηλέφωνο με δυσκολία γιατί το χοντροδάχτυλό μου δεν μπορούσε να πατήσει το κόκκινο κουμπί του τηλεφώνου. Ξαναπήγα στον καθρέφτη μ αυτό γελοίο χοροπηδηχτό περπάτημα. Κοιτούσα με επιμονή στον καθρέφτη και γελούσα χωρίς να είμαι χαρούμενος.  Γύρισα πάλι στο δωμάτιό μου, έκατσα στο κρεβάτι χαμογελαστός χωρίς να είμαι χαρούμενος, κοιτούσα τα πόδια μου και δεν μπορούσα να το πιστέψω. Ξαναβγήκα όπως ήμουν έξω και άρχισα να τρέχω, δύο ώρες έτρεξα εκείνη την μέρα, και μετά έκανα κοιλιακούς, την επόμενη το ίδιο, σιγά σιγά συνήθισα την νέα μου εμφάνιση, αν και έχασα όλους μου τους φίλους. Κανείς δεν ήξερε ότι είμαι ο Gummy Bear, αν και όσοι με έπαιρναν τηλέφωνο άκουγαν την ηλίθια φωνή μου. Το μόνο καλό είναι ότι έπαιρνα λεφτά από τα παιδάκια για να φωτογραφηθώ μαζί τους, αλλά και αυτό κάποια στιγμή σταμάτησε γιατί από την πολύ γυμναστική έγινα σαν τον  Hulk,  όταν ήμουν Gummy Bear ήμουν στον όγκο, τώρα έγινα σωματαράς αλλά παραμένω πράσινος και με κεφάλι χαμογελαστής αρκούδας.   Δεν με πειράζει που είμαι πράσινος, ούτε που έχω το σώμα του Hulk και κεφάλι αρκούδας, με πειράζει που κουβαλάω μόνιμα αυτό το ηλίθιο χαμόγελο. Με τα από πολύ προσπάθεια και σκέψη κατάφερα να φτιάξω μια μάσκα με το πρόσωπο του Hulk.  Τώρα πλέον είμαι ίδιος με τον Hulk, έχω μόνιμα το άγριο βλέμμα και το απίστευτο κορμί, όλοι με κοιτάνε με δέος, όλοι με τρέμουν και κανένας δεν γελάει μαζί μου. Τα μόνο πρόβλημα είναι όταν μιλάω, έχω ακόμα την ηλίθια φωνή του γαμωμπερ. Είμαι ο Hulk  και μιλάω σαν τον Gummy Bear ! Παρά το τρομακτικό της εμφάνισης μου μόλις μιλάω όλοι γελάνε. Δεν θα σταματήσει ποτέ αυτή η γκαντεμιά; Μάλλον όχι.
Κοιτάω τις παλιές μου φωτογραφίες με φίλους  που είχα πριν γίνω πράσινη χλαπάτσα, όποιος με δει να τις κοιτάω θα δει ένα θυμωμένο πρόσωπο, μα είναι η μάσκα, από μέσα από αυτήν είναι το χαμόγελο, αυτό που μεταμορφώθηκα μια μέρα χωρίς το θέλω, και πιο μέσα, στο μυαλό μου είναι η θλίψη, αυτό που είχα πάντα και ποτέ δεν το έδειχνα.  Μόλις τελειώνω τις φωτογραφίες ανάβω τσιγάρο, παρόλη την γυμναστική δεν το έκοψα, μόνο που τώρα καπνίζω εργοστασιακό, δεν μπορώ να στρίβω πλέον με τα πράσινα χοντροδάχτυλά μου. Σκέφτομαι πως ήμουν πριν μεταμορφωθώ και βάλω και την μάσκα. Μερικοί νόμιζαν ότι ήμουν χαρούμενος, αλλά αυτό ήταν η μάσκα, από πίσω βρισκόταν η θλίψη, αλλά ακόμα πιο βαθιά μέσα μου,  πολύ μέσα μου υπήρχε ο θυμός, αυτό που ήμουν πάντα.



Θα πήγαινα σε ψυχολόγο, αλλά θα γελάσει  με την ψυχή του με την φωνή μου…….

5 σχόλια:

Sweet truth! είπε...

Τι μπορεί να συμβεί στα καλά καθούμενα στον άνθρωπο...!;
πάντως τώρα κατάλαβα γιατί γράφεις εδώ, είναι το μόνο μέρος που ΓΡΑΦΕΙΣ για να πεις αυτά που θέλεις και δεν ακούει κανείς τη φωνή σου, όπως τώρα έχει γίνει....

Gina είπε...

Πάντος αν ενδιαφέρεσαι έχω να σου γνωρίσω μια γυναικάρα που θα σου ταίριαζε γάντι,την λένε Νικολίτσα..!!!!Αν με όλη αυτή την αλλάγή προς το πράσινο έμειναν ίδια τα υπέροχα μάτια σου,τότε ακόμα κ έτσι θα είσαι ακαταμάχητος!!!
Φιλάκιααααα

zoyzoy είπε...

Συνήθως οι περισσότεροι κρύβουν το παιδί μέσα τους,το χαμόγελο πίσω απ'την θλίψη.
Εσένα έγινε τ'αντίθετο πρέπει να το χαρείς αυτό διασκέδασέ το όσο μπορείς δώσε τη χαρά στα παιδιά η θλίψη βγαίνει μόνη της όταν βρεί ευκαιρία και κάθεται στα πρόσωπά μας για αρκετό καιρό.

Καλύτερα να προκαλούμε γέλιο στους άλλους παρά κλάμα και θλίψη.Νομίζω?

Ανώνυμος είπε...

μαλακα...απο τα καλυτερα που εχεισ γραψει...χα χα χα!!!!ντου κου ντου.

aougaros είπε...

Sweet truth

Καλήμερα Μαρία, μάλλον με κατάλαβες, το πρόβλημα δεν είναι μόνο η φωνή μου αλλά και τα δάχτυλα μου και πλέον γράφω με περισσότερη δυσκολία.

Gina

Τότε θα χρησιμοποιήσω τα μάτια μου για να ρίξω την Νικολίτσα, και θα την ρίξω μέσα στο μαγαζί σου και θα σε αφήσω να την σηκώσεις μόνη σου

zoyzoy

Έχεις δίκιο για το τι πρέπει να προκαλούμε στους άλλους αλλά το πως αισθανόμαστε δεν είναι στο χέρι μας,μακάρι να ήταν.
Φιλιά

Ανώνυμος

Ντου Κου Ντου.... βάλε τόνους...