Τετάρτη, 15 Σεπτεμβρίου 2010

Νηπενθή

Στάχτες στο πάτωμα
Σκόνη στα έπιπλα
Όλα παγωμένα και νεκρά
Όλα περιμένουν και είναι ακίνητα
Μεγάλη σιωπή στο μικρό δωμάτιο
Τα δάχτυλα άκαμπτα
Τα μάτια ακίνητα
Όλα παγωμένα και νεκρά
Όλα περιμένουν και είναι ακίνητα
Μεγάλα τα όνειρα μέσα στο κεφάλι
Στάχτες έχουν σχήματα
Οι σκόνες απλώνονται σαν θάλασσες
Βλέπω στα σχήματα οιωνούς
Βλέπω στις θάλασσες φεγγάρια
Τι να μου κάνουν οι οιωνοί
Τι να τα κάνω τα φεγγάρια
Όλα έχουν παγώσει και είναι ακίνητα
Κι αυτό το σφίξιμο μες στο στομάχι
Κι αυτός ο πόνος στο κεφάλι
Φταίνε οι σκόνες και οι στάχτες
Φταίνε και οι χαρταετοί στα σύρματα τσακισμένοι
Φταίει και ο αέρας
Φταις και συ
Φταίω και γω
Φταίει και η σιωπή

7 σχόλια:

Sweet truth! είπε...

Πάνω απ' όλα αυτή η ρημάδα η σιωπή που κλείνεται μέσα σε σένα, σε κείνη...
Γιατί γαμώτο και γω πολλές φορές απορώ,
και φοβάμαι
και τρέμω
και ψάχνω μία λέξη
να αλλάξω όσα γράφτηκαν
να κολυμπήσω στα λόγια τα δικά μας
να πνιγώ μέσα τους
καλύτερα εκεί
παρά στη σιωπή
που σαν κατάρα με κινηγάει

αχ... και γω φοβάμαι...

καληνύχτα aougare μου

mr.alobar είπε...

τα ποδια μου κολησανε,ενα βημα ακομα και θα επεφτα.Ποιος θα με εβρισκε εδω;καποιοι θα επαιρναν τηλεφωνο,αλλα σιγα σιγα η σκονη με εθαβε και η φωνη μου δεν εβγαινε.Μηπως αυτη δεν ηταν η σιωπη που παντα εψαχνα;ηταν ακριβως εδω...

kakia_p είπε...
Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.
kakia_p είπε...

Κατάπια όλη τη Σιωπή της κάθε σου παυσης...
Χορτασε κενό η Αναγκη μου για παλιρροιες...
Λες γεμισαν τα κενά με αυτοσυντηρηση?..

ΟΧΙ..
βήχω...
εκβάλλω σαν ποτάμι άδειας ροής..

Ξαναρχομαι..
καταπινω λεξεις...
καθε λέξει μια σκεψη..
μια πραξη που ΔΕΝ εγινε η θα γινει...

σκονης φύσημα που μολύνει τον αερα που εισπνέω με ανελέητες φράσεις που κρατανε μαχαιρι...

Δε φοβαμαι να ρισκάρω..
καθομαι γυμνη οπτασία απεναντι στο ποιημα..

αν είναι κάποιος να πεσει νεκρός..
κάρφωσέ μου στην καρδιά εκεινη τη λέξη που λατρεψα....

μάντεψε σωστα..
αλλιως θα επιζήσω με αναπηρη σκέψη..
και είναι κριμα!...

Σε φιλω ..... ανασαινοντας βαθια.. στιγμή θανατου... κι ομως παντα μια ανασταση με περιμενει..
θα ξαναρθω!..

aougaros είπε...

Μαρία

"Αξίζει φίλε να υπάρχεις για ένα όνειρο και ας είναι η φωτιά του να σε κάψει" όπως λέει και το τραγούδι, όσο φοβάσαι, σημαίνει ότι αισθάνεσαι, κι όσο αισθάνεσαι κάτι καλό σε περιμένει στον δρόμο σου.
Δεν σου λέω όμορφα λόγια, το πιστεύω αυτό, πίστεψέ το και συ

mr.alobar

Πολύ καλό το σχόλιο σου, αν και δεν μας έχεις συνηθίσει σε τέτοια.
Για άλλους η σιωπή είναι βάλσαμο και άλλους κάψιμο

kakia_p

Όμορφα μας τα είπες.. πολύ όμορφα.
Να ξαναρθεις,
Άλλη μια μέρα που δεν θα αντέχω και θα γράψω κάτι να ξεφύγω
Εσύ να ξαναρθείς, να σε δω και να χαμογελάσω
Φιλιά

kakia_p είπε...

Δεν αξιζουν μονο οι παρουσίες που φερνουν χαμογελα..

Εκεινες που φερνουν δακρυα είναι πιο πολύτιμες, γιατι μας γεννουν την αναγκη να τις αντισταθμισουμε ΔΗΜΙΟΥΡΓΩΝΤΑΣ δύναμης χαμογελα...

φιλι... εισβολής...

kakia_p είπε...

so...who are you?..

{μ'αρεσει τόσο να το διαβαζω εκεινο το "Who am I?"...}